Credit: This article is extracted from the original article with the author’s consent. (Details at the end of this article)
<div class="postie-post"> <h1>Wprowadzenie: Koncepcja stworzenia z niczego</h1> Pomysł, że Bóg stworzył wszechświat z niczego, jest fascynującą i złożoną koncepcją, która od wieków intryguje filozofów i teologów. Ale co to naprawdę znaczy? W tym artykule zbadamy doktrynę o stworzeniu ex nihilo (z niczego) i w jaki sposób współczesna kosmologia wspiera tę ideę teologiczną. Rozłożymy również tę koncepcję, korzystając z Arystotelesowskiego rozumienia przyczyn, co da nam jaśniejszą perspektywę na to, co dla Boga oznacza stworzenie wszystkiego, łącznie z czasem i przestrzenią, z niczego. <h2>Przyczyny Arystotelesa i zrozumienie roli Boga jako Stwórcy</h2> Aby uchwycić koncepcję Boga stwarzającego z niczego, warto ponownie przyjrzeć się Arystotelesowskiemu rozróżnieniu typów przyczyn. Arystoteles podzielił przyczyny na dwa główne typy istotne dla stworzenia: przyczyny sprawcze i przyczyny materialne. Przyczyną sprawczą jest to, co powołuje coś do istnienia – co powoduje zaistnienie skutku, podczas gdy przyczyną materialną jest substancja lub materiał, z którego coś jest zrobione. Zgodnie z doktryną stworzenia Bóg jest przyczyną sprawczą wszystkiego, co istnieje poza Nim. Innymi słowy, Bóg jest odpowiedzialny za powołanie wszystkich rzeczy do istnienia. Jednakże w przypadku stworzenia nie ma przyczyny materialnej. W przeciwieństwie do rzeźbiarza, który używa marmuru do stworzenia posągu, Bóg do stworzenia wszechświata nie użył żadnego wcześniej istniejącego materiału. Stworzył wszystko, łącznie z całą materią i energią, z niczego. <h2>Rola kosmologii: nauka i początek wszechświata</h2> Choć koncepcja stworzenia z niczego była tradycyjnie doktryną teologiczną, współczesna kosmologia w zaskakujący sposób potwierdziła ten pogląd. Według najnowszego myślenia kosmologii astrofizycznej wszechświat ma określony punkt początkowy w czasie. Kiedy prześledzimy wszechświat aż do jego początków, odkryjemy, że przestrzeń kurczy się i ostatecznie dochodzi do granicy, przed którą nic nie istniało. Sugeruje to, że czas i przestrzeń same w sobie są skończone i miały początek. To naukowe zrozumienie doskonale pokrywa się z teologiczną doktryną o stworzeniu. Pomysł, że istnieje „granica” czasu i przestrzeni, potwierdza pogląd, że wszechświat nie zawsze istniał. Jeśli czas i przestrzeń miały początek, oznacza to, że coś spoza wszechświata powołało je do istnienia – coś, co nie jest ograniczone czasem i przestrzenią. Dla wierzących tym „czymś” jest Bóg, który powołał wszechświat do istnienia bez użycia jakichkolwiek wcześniej istniejących materiałów. <h2>Stworzenie z niczego: zaprzeczane przez starożytnych myślicieli, ale potwierdzone przez naukę</h2> Warto zauważyć, że idea stworzenia z niczego nie zawsze była powszechnie akceptowana. W rzeczywistości starożytna filozofia grecka, zwłaszcza myśliciele tacy jak Platon i Arystoteles, odrzucili pogląd, że coś może powstać z niczego. Wierzyli, że wszechświat zawsze istniał w jakiejś formie i że Bóg lub bogowie po prostu ukształtowali istniejącą wcześniej materię. Pogląd ten wyznawali także oświeceniowi materialiści i idealiści, którzy utrzymywali, że wszechświat jest wieczny i niestworzony. Jednak dramatyczny postęp w nauce XX wieku doprowadził do zmiany perspektywy. Kosmolodzy twierdzą obecnie, że wszechświat rzeczywiście miał początek. Odkrycie teorii Wielkiego Wybuchu – według której uważa się, że Wszechświat powstał z jednego punktu o niezwykle gęstej i gorącej energii – potwierdza pogląd, że przestrzeń, czas i materia powstały w określonym momencie. To naukowe potwierdzenie uwiarygodnia teologiczną doktrynę o stworzeniu ex nihilo, ugruntowując przekonanie, że Bóg stworzył wszechświat z niczego. <h2>Jak Bóg stwarza z niczego?</h2> Jedno z głównych pytań w tej dysk...... (End of Extract)
Credit: This article is extracted from the page below with the author’s consent: (Please click "Original" or "Full Screen" to view the original full article)